„Ludzie lub inne obiekty uznawane są za dobre albo złe, przyjazne lub wrogo nastawione, kochane lub nienawidzone.” J.J. Kreisman, H. Straus

Borderline, czyli osobowość z pogranicza to zaburzenie, które rozwija się na skutek niestabilnego dzieciństwa, doświadczania przemocy, braku więzi emocjonalnej z rodzicem, wychowywania się w domu z problemem uzależnienia, ale też na skutek nadopiekuńczości i nadmiernej kontroli.

Dorosły z borderline boi się odrzucenia, ma tendencję do zrywania wieloletnich relacji pod wpływem impulsu, wybucha złością w najmniej oczekiwanym momencie i nieustannie odczuwa życiową pustkę i znudzenie. Testuje innych, strasząc, że zrobi sobie krzywdę, a czasem robi sobie krzywdę, by się ukarać. Uważa, że jest odrażający i nie do zaakceptowania, a niskie poczucie własnej wartości próbuje zatuszować sukcesami, nieskazitelnym, perfekcyjnym wyglądem. Często doświadcza stanów depresyjnych, jedyną stałą w jego życiu jest cierpienie.

„Dzieciństwo tych osób bywa niejednokrotnie opustoszałym pobojowiskiem, naznaczonym śladami obojętnych, odrzucających lub nieobecnych rodziców, niezaspokojonych potrzeb emocjonalnych i chronicznej przemocy.” J.J. Kreisman, H. Straus

O tym, jakie symptomy decydują o tym, czy ktoś cierpi na borderline, pisałam tu: klik

Borderline można leczyć, w toku terapii i rozwoju osobistego, nabywając nowe umiejętności, które przyniosą ulgę osobie z tym zaburzeniem i jego bliskim.

6 umiejętności, które powinna rozwijać osoba z borderline

Zaufanie do ludzi

W wyniku zafiksowania na wczesnym etapie rozwoju, w którym niemowlę obawia się, że gdy mama wychodzi z pomieszczenia, znika, osobie z borderline wydaje się, że gdy nie przebywa z kimś bliskim, ta osoba znika z jej życia. Z tego powodu boi się odrzucenia, nie lubi przebywać sama, nieustannie dąży do podtrzymywania relacji, by kogoś nie stracić. Powrót do zdrowia przejawia się w uczeniu się przebywania samotnie, bez obawy, że straci się drugą osobę i nie odczytywaniu czyjejś niezależności jako odrzucenia.

Wypośrodkowanie zamiast popadania w skrajności

Osoba borderline ma tendencję do skrajnego postrzegania siebie, innych i świata. Powinna nauczyć się dostrzegać szarości.

„ludzie lub inne obiekty uznawane są za dobre albo złe, przyjazne lub wrogo nastawione, kochane lub nienawidzone (…) musi nauczyć się integrować pozytywne i negatywne aspekty innych jednostek.” J.J. Kreisman, H. Straus

Osoba z borderline wpada w skrajności nie tylko w relacjach z innymi, ale także w ocenie swoich osiągnięć zawodowych.

„Osobie dotkniętej BPD we wprowadzaniu zmian najbardziej przeszkadza cechująca ją skłonność do formułowania skrajnych ocen. (…) albo będzie bez reszty doskonała, albo uzna, że poniosła całkowitą porażkę. (…) Zamiast wyciągać lekcje z poniesionych porażek, nosi je niczym znak hańby. (…) Nie chcąc grać kartami, które rozdał jej los, osoba z BPD za każdym razem pasuje, tracąc wpłacone do puli pieniądze i czekając, aż w rozdaniu trafią jej się 4 asy. Jeśli nie będzie pewna zwycięstwa, nie przystąpi do gry. Poprawa nastąpi wtedy, gdy nauczy się akceptować rozdanie takim, jakie jest, i gdy zda sobie sprawę, że jeśli umiejętnie rozegra partię, wciąż może wygrać.” J.J. Kreisman, H. Straus

Empatia

Osoba z borderline może z dnia na dzień kogoś odrzucić, przekreślając lata zaufania i przyjaźni, bazując jedynie na zachowaniu bliskiej osoby na ostatnim spotkaniu. Potrafi też zrobić karczemną awanturę bez wyraźnego powodu. Powinna rozwijać empatię wobec innych.

Stałe poczucie tożsamości i stabilne poczucie własnej wartości

„Poczucie własnej wartości jednostki z BPT uzależnione jest od bieżących okoliczności.” J.J. Kreisman, H. Straus

W dzieciństwie osoba z borderline nie doświadczyła potwierdzenia swoich uczuć. Zafiksowała się na etapie rozwoju, w którym, gdy mama wychodzi z pokoju, to tak jakby znikała. W związku z tym ma poczucie odrealnienia. Czuje, że istnieje, jeśli może potwierdzać swoją obecność w relacjach z innymi.

„Jednostki z BPD mogą tracić poczucie istnienia i własnej realności (…), gdy są same.” J.J. Kreisman, H. Straus

Czuje, że ma wartość tylko wtedy, gdy odnosi sukcesy. Dlatego boi się samotności, odrzucenia, jest luźno związana z życiem. Nie znajduje wsparcia w swojej przeszłości, a przyszłość nie daje nadziei, jest tylko tu i teraz i wątłe poczucie własnej tożsamości.

„Osoba z BPD uważa, że tożsamość oceniana jest na podstawie aktualnych osiągnięć. Jej wartość zależy do tego, kim jest (i co robi) dzisiaj; to, co było przedtem ma niewielkie znaczenie. Nigdy nie pozwala sobie spocząć na laurach (…) czując potrzebę nieustannego udowadniania, że jest coś warta.” J.J. Kreisman, H. Straus

Zadaniem dla osoby z borderline jest uznanie swojej niezmiennej wartości, nawet w obliczu porażek i poczucia własnej wartości opartego na solidnych podstawach, a nie na niepewnych sukcesach. Warto uwzględnić to, co działo się do tej pory, bez odcinania się grubą kreską od przeszłości.

„Wyświetlony w 2001 roku film Memento przedstawia w metaforyczny sposób to, z czym osoba z zaburzeniem pogranicznym boryka się na co dzień. Cierpiący na utratę pamięci krótkoterminowej inspektor ubezpieczeniowy Leonard Shelby musi rozwieszać w całym pokoju zdjęcia polaroidowe i samoprzylepne karteczki-a nawet zostawiać wiadomości-w formie tatuaży na swoim ciele-aby przypomnieć sobie, co wydarzyło się zaledwie kilka godzin lub minut wcześniej.(…) Film ten w dramatyczny sposób obrazuje samotność człowieka, który nieustannie czuje się tak, „jakby właśnie się obudził.” J.J. Kreisman, H. Straus

Zrównoważone wyrażanie uczuć

Osoba z borderline ma tendencję do impulsywności, popadania w złość, bezdennego smutku, wahania nastrojów. Jednym z wyzwań jest bardziej zrównoważone wyrażanie złości, w sposób, który nie krzywdzi innych, nie powoduje dezorientacji i w sposób adekwatny do tego, co się wydarzyło. Kolejnym akceptacja trudnych uczuć. Powinna też odnaleźć spełnienie w spokoju, rezygnując z mocnych, skrajnych wrażeń.

„Osoba z zaburzeniem z pogranicza doświadcza nagłych wahań nastroju (…) rzadko jest w nastroju spokojnym i opanowanym. (…) Audrey była niezwykle podekscytowana i obsypała Owena pocałunkami, gdy zrobił jej niespodziankę i wręczył kwiaty kupione w drodze powrotnej z pracy. Gdy Owen odświeżał się przed kolacją, do Audrey zadzwoniła jej matka, która znów zgromiła córkę za to, że nie zatelefonowała, by spytać ją o jej samopoczucie-matce Audrey nieustannie coś dolegało. Gdy Owen wyszedł z łazienki, Audrey przeobraziła się we wściekłą heterę i nakrzyczała na niego za to, że nie pomógł przy kolacji. Owen siedział tylko, zszokowany i zdumiony jej przemianą.” J.J. Kreisman, H. Straus

Radzenie sobie z pustką w niedestrukcyjny sposób

Ponieważ osoba z borderline boi się odrzucenia i unika bliskości, to sprawia, że czuje życiową pustkę, izolację i nudę, która może popychać ją do okaleczania się, przygodnego seksu, ryzykownych zachowań, nałogów.

W doświadczaniu emocji i wymianie doświadczeń z innymi ludźmi, tkwi życiodajna energia, która chroni przed pustką, samotnością, izolacją. Zdobywając zaufanie do innych, osoba z borderline może wypełnić pustkę prawdziwą treścią, budować bliskość.

Marta Szyszko

Na podstawie:

borderline

Uważasz ten post za przydatny? Podziel się z innymi

Comments

comments